توسط : | «رسیدن به مطلوب، چگونه رسیدنیست؟»
| یادداشتی بر فیلم «فرمول وان (F1) / ۲۰۲۵»
| کارگردان: جوزف کوشینسکی
| نویسندهٔ این متن: پـدرام روحـی
| نمرۀ ارزشیابی: ۲/۵ از ۴ (★★½☆☆)
فیلم «فرمول ۱» بلاکباستری ست خوش ساخت، دارای ریتم و تمپو که قواعد مدیوم و ژانر خود را می شناسد و پایش را از حد خودش فراتر نمی گذارد و دلیل موفیقتش هم رعایت همین امر است. هیجان موجود در فیلم از ابتدا تا انتها حفظ می شود و این باعث می شود که طولانی بودن زمان فیلم را حس نکنیم.
خلاصهٔ قصه این است که در دهه ۱۹۹۰، «سانی هِیز» با بازی [برد پیت] یکی از بهترین رانندههای جوان فرمول یک بود، تا اینکه یک تصادف در پیست مسابقه تقریباً تمام دوران حرفهایاش را نابود کرد. حالا، سی سال بعد، مالک یک تیم فرمول یک با بازی [خاویر باردم] که در آستانه ورشکستگی ست سانی را قانع میکند دوباره به مسابقات برگردد و نشان دهد هنوز میتواند بهترین راننده دنیا باشد. سانی که کنار یک راننده تازهکار و بااستعداد تیم مسابقه میدهد، خیلی زود میفهمد رسیدن به موفقیت و در نتیجه اش آرامش درونی و ایدهآل دلخواه چیزی نیست که بتوان به تنهایی با عملکری فردی بدان نائل شد و باید با تیم همراه شد و با انجام یک کار گروهی از طریق تلاش مشترک به آن دست پیدا کرد.
فیلم در شخصیت پردازی بسیار قوی عمل می کند و به دقت این پروسهٔ تغییر سانی را می سازد و این رسیدن به مطلوبِ بیرونی و درونی را در قاب تصویر به ما نشان می دهد. رسیدن سانی به هدف خود فقط جنبهٔ بیرونی به خود نمیگیرد و سانی به گونه ای در انتها به آرامش درونی و یک مدل صلح با خود دست پیدا می کند انگار که به مطلوب خود دست پیدا می کند. بازی برد پیت هم قابل قبول و باورپذیر است. عملکرد دوربین هم عالی ست و هیچ تلاشی را از ساختن یک درام ورزشی فروگذار نمی کند. بدین سان با این که مبنای فیلم سرگرم کنندگی ست اما فیلم به دقت کاراکتر سانی هیز را برای ما می سازد و شناسا می کند. نکتهی مثبت دیگر فیلم این است که اثر هم چگونگی مسابقهٔ دادن در فرمول یک را و همْ تیمی را که در پشت صحنه می کوشند تا یک راننده مسابقه دهد را به ما به دقت نشان میدهد. فیلم از این حیث تا حدودی جنبهٔ مستند گونه هم میگیرد.
اما از جمله نقاط ضعف فیلم رابطهی عاشقانهی سانی و کیت مدیر ارشد تیم و طراح فنی ماشین مسابقه است. فیلم می خواهد همه چیز را با هم داشته باشد: هیجان، مسابقه، عشق و… اما رابطهی عاشقانهی این دو نه تنها اضافی ست بل که متأسفانه اصلاً عشقی هم این بین از یک وان نایت استند ساخته نمی شود. فیلم در موقعیت سه نفره بین سانی، کیت و رانندهی جوان سر میز قمار هم خوب عمل نمی کند و آن سکانس هم ایجاب دراماتیک دقیق و خوبی ندارد و حتی به فیلم کمی هم لطمه می زند.
اما به طور کلی در مواجهه با فرمول وان می توان گفت با فیلمی طرفیم که از لحاظ سرگرم کننده بودن و همراه کردن مخاطب با خود بسیار خوب عمل می کند و شخصیت اصلی اش را هم در اندازه ای که باید می سازد و در آخر تجربه ای هیجان انگیز از لمس دنیای فرمول یک را برای مخاطب به ارمغان می آورد.
برد پیت / F1