پدیدارشناسی تجربه و نقد سینمای ایران (1)
در سینمای ایران، نقد غالباً به تجربهی واقعی تماشاگر و زیست دنیای اثر بیتوجه است و بیش از آنکه فرآیندی معرفتساز باشد، به عرصهای ذهنی و سلیقهای بدل شده است. بسیاری از تحلیلها تنها بیان رأی شخصی منتقد است؛ بدون آنکه
دیدن بهمثابه حضور: از هوسرل تا سینمای ژاپن
تماشا در سینما همیشه از دیدن آغاز میشود، اما در جایی متوقف نمیماند. ما هرگز فقط «میبینیم»؛ بلکه در لحظهی دیدن، به درون جهانی پرتاب میشویم که فیلم در برابرمان میگشاید. در نگاه پدیدارشناسانهی ادموند هوسرل، دیدن صرفاً یک عمل فیزیولوژیک نیست؛ تجربهای است که در آن، جهان در آگاهی ما پدیدار میشود.